Home Mama & Vrouw De blauwe ballen van opa

De blauwe ballen van opa

written by Sjifra Meester
De blauwe ballen van opa

Ik ben niet echt een kerstmens. Ik kan genieten van de vrije dagen, de gezelligheid en het lekkere eten, maar we vieren het klein; geen uitgebreide kerstdiners en grote cadeaus, maar gezellig gourmetten met de familie. Een kerstboom hoort er natuurlijk wel bij. En in die van ons hangen elk jaar, tussen de roze, witte en zilveren versiering, de blauwe ballen van opa.

Acht jaar geleden haalden we opa op om eerste kerstdag bij ons te vieren. De rest van de familie zat in het buitenland en we wilden opa niet alleen laten in zijn kamertje in het bejaardentehuis. Oma kon vanwege Alzheimer helaas niet meer komen en zou de kerst vieren in het verzorgingstehuis waar zij woonde. Onderweg zei opa dat hij iets voor ons had. Wij wachtten in spanning af wat het zou zijn; een mooi kerstcadeau? Een envelop met geld? Thuis kwam de verlossing. Uit zijn tasje haalde opa een doosje. Met blauwe kerstballen. ‘Gewonnen bij de bingo’, zei hij eerlijk.

Het werd een gedenkwaardige avond met zijn 3-en. We hadden toen nog geen kinderen, maar opa zag er twee op de bank zitten. Een jongen en een meisje. Ik dacht dat het kwam door zijn zeer slechte ogen en dat hij daardoor de kussens aan zag voor kinderen. Vreemd vond ik het wel, want hij wist toch dat wij geen kinderen hadden? Al snel na die avond bleek dat opa meer dingen zag die er niet waren en dat het niet goed met hem ging.

Door zijn diabetes gaven één voor één zijn organen het op. Hij ging dusdanig achteruit dat hij in het ziekenhuis werd opgenomen. Daar zocht ik hem op terwijl hij behoorlijk in de war was. Ik smeerde een broodje hagelslag voor hem en wenste hem welterusten. De volgende dag, een maand na kerst, is hij overleden.

Twee maanden later bleek ik zwanger. Van een jongen. Met zijn tweede naam vernoemd naar opa. Op het moment dat de bevalling begon kreeg ik een telefoontje dat het slecht ging met oma. Twee dagen na Tijns geboorte overleed ook zij. Bijna drie jaar later kregen we ons tweede kindje: een dochter. Zij werd vernoemd naar oma.

En als ik nu met mijn twee kinderen, een jongen en een meisje, de kerstboom optuig mogen zij de blauwe ballen van opa er in hangen: één voor opa en één voor oma.  Totaal niet passend bij de rest van de boom, maar ze horen erbij. En dan denken we weer even terug aan die gedenkwaardige kerstavond van 8 jaar geleden.

(Visited 49 times, 1 visits today)

You may also like

Leave a Comment