Home Mama & Vrouw Mama met een eetstoornis deel 1: De ontkenning voorbij

Mama met een eetstoornis deel 1: De ontkenning voorbij

written by Anoeska de Vries
Mama met een eetstoornis deel 1: De ontkenning voorbij


Al sinds haar 19e is Anoeska aan het vechten tegen een eetstoornis. Nu haar kinderen ouder worden is ze uit haar comfortzone gestapt;
ze gaat na al die jaren het gevecht aan tegen deze nare ziekte die zoveel gevolgen heeft. Anoeska houdt voor ons een dagboek bij over de lange weg die ze moet volgen om haar eetstoornis te overwinnen. 
Vandaag deel 1:

Een aantal maanden geleden, toen ik vanwege depressiviteit bij mijn psychologe zat, heb ik mijn grootste, diepste en vooral meest intensieve geheim met haar gedeeld. Het overviel me dat ik het überhaupt uit mijn mond kon krijgen, maar blijkbaar is de drang om beter te worden naar de voorgrond getreden. Ik zie mezelf nog zitten: Onrustig, trillend, huilend en vooral bang. Bang om mijn veilige geheim naar de buitenwereld te moeten brengen, bang voor de oordelen van die zelfde buitenwereld, maar vooral bang om dit gevecht aan te moeten gaan en te gaan genezen van deze ellendige rotziekte die mij al zo lang in zijn macht heeft.

Al sinds mijn 19e heb ik een eetstoornis. Ik was mollig, zat niet lekker in mijn vel en ging lijnen. Ik viel snel zichtbaar af en kreeg complimenten over mijn nieuwe uiterlijk. En door die complimenten raakte ik nog gemotiveerder om door te gaan. Ik at op een gegeven moment nog amper, omdat ik dacht dat mensen me leuker zouden vinden als ik dun was. Maar op dat moment sloop ook de Anorexia onbewust in mijn hoofd en mijn lichaam. Wanneer ik in de spiegel keek zag ik niet meer mezelf, maar een dik, vet en vooral lelijk spiegelbeeld. Wanneer de weegschaal aangaf dat ik aangekomen was raakte ik in paniek. Als ik afgevallen was kreeg ik dat euforische gevoel van macht, kracht en controle…De eetstoornis had bezit genomen van mijn leven, mijn lichaam en mijn identiteit.

Omdat ik nooit extreem dun ben geweest en maar iets ondergewicht heb is het voor de buitenwereld niet zichtbaar dat ik deze ziekte bij me draag. Mensen hebben bij Anorexia vaak het beeld van hele magere jonge meiden die zichzelf uithongeren. En dat ben ik niet. Toch worstel ik er al jaren mee. Achter een eetstoornis zit een enorme psychologische bom, maar niemand lijkt te begrijpen wat voor zware strijd je dagelijks met jezelf aan het voeren bent. 

En nu, al zoveel jaren verder, heb ik de knoop doorgehakt en ga ik proberen te genezen van deze ellendige rotziekte. Mijn kinderen zijn mijn grootste motivatie om dit gevecht aan te gaan. Zij zijn nog jong en hebben het recht op een gezonde en gelukkige moeder. Ik wil onderzoeken waarom ik een eetstoornis heb en ik ga de zware strijd tegen de psychologische bom aan! Ik wil mijn ware identiteit terugvinden, maar heb nog een lange weg te gaan. Hoe me dit vergaat en welke ups & downs ik tegenkom kun je lezen in het vervolg van mijn dagboek.

(Visited 110 times, 1 visits today)

You may also like

Leave a Comment