Home Mama & Vrouw Mama met een eetstoornis deel 2: Masker af, identiteit terug?

Mama met een eetstoornis deel 2: Masker af, identiteit terug?

written by Anoeska de Vries
Mama met een eetstoornis deel 2: Masker af, identiteit terug?

Het was een hele stap om mijn eerste blog over mijn jarenlang durende eetstoornis zo openbaar te delen. Na het publiceren nam de onzekerheid meteen toe; hoe zouden mensen reageren en wat zouden ze van me denken? Zou mijn familie accepteren dat ik mijn verhalen zo openbaar deel? Of vragen ze zich misschien af of ik ergens echt gek geworden ben? Ik had mijn blog bijna offline willen halen, maar iets in me zei dat ik door moest…En het tegendeel bewees zich: Ik kreeg alleen maar positieve reacties van mensen die het ontzettend goed en krachtig van mij vinden om dit zo te delen. En dat doet me heel erg goed. Ik zie het schrijven en delen van deze blogs dan ook als een ‘self-fullfilling therapy’.

“Waarom word je geen model? Je bent een mooie meid, probeer in ieder geval toch iets moois van je leven te maken!” Ik herinner me de woorden van mijn vader, die net als mijn moeder enorme zorgen over me had, nog heel goed. Ik was 23, depressief en had behoorlijk ondergewicht. Zijn woorden waren lief en zo goed bedoeld, maar dat kon ik toen niet zien. Ik was boos op mijn vader: waarom kwetste hij me zo en waarom stelde hij zulke hoge verwachtingen aan mij? Ik zei, uit schaamte, echter niets.

Mijn egoïstische eetstoornis raakte meteen in paniek: hoe kon ik, met mijn mollige lijf, die volgens haar spiegelbeeld lelijk was, nu model worden?
Reden genoeg om nog minder te gaan eten en ook over te gaan geven, zodat er niks meer van dat ‘engs’ in mijn lichaam zou komen of blijven. Mijn eetstoornis zag dit als een geweldige uitdaging en wilde laten zien dat ik dat modellenlijf zou kunnen krijgen. Als ik dit nu relativeer vanuit mijzelf en zonder eetstoornis, zie ik dat mijn vader het juist zo goed bedoelde en me juist zekerder wilde maken. Domme ik; sterke en gemene anorexia!

Hoe moet je als ouders eigenlijk omgaan met een kind met een eetstoornis? Ik probeer me voor te stellen hoe ik dat bij mijn dochter zou ervaren. Wanneer doe je het goed, en wanneer niet? Wat als je dochter een ontzettend dik en onaantastbaar masker draagt waar je gewoon niet doorheen kan prikken? Je wilt haar graag helpen maar zij, nou ja, haar eetstoornis, laat het niet toe….

Pas nu kan ik me voorstellen hoe machteloos mijn ouders zich hebben gevoeld. Zij moesten toekijken hoe de eetstoornis mijn identiteit afnam en me veranderde in een egoïstisch en afhankelijk monster. En niet alleen mijn ouders hadden en hebben zorgen, ook vanuit mijn omgeving hoor ik van mensen dat ze wel wisten van mijn strijd, maar uit pure onmacht en eerdere aanvaringen (door de anorexia), de confrontatie niet meer durfden of wilden aan gaan.  En ergens snap ik dat nu ook…

Mijn onzekerheid is een enorme leidraad in mijn leven en bepaalt, samen met de anorexia, álles in mijn leven: Hoe ik me voel, wat ik denk en wil denken, hoe ik reageer, wat ik wel of niet eet, wat ik draag, wat ik wel of niet ga doen en noem maar op. Mijn hoofd zit vol met deze gedachten, gedurende de hele dag. De buitenwereld kent niet mij én niet de eetstoornis, maar mijn masker. Het masker dat mijn eetstoornis ontkent en dat na al die jaren zo goed ontwikkeld is, dat het waarschijnlijk nog heel lang gaat duren voordat ik genezen ben en mijn eigen identiteit weer terug krijg. En dat maakt me soms bang en verdrietig. Toch ga ik de uitdaging aan want ik wil weten en ontdekken wie zich achter dit, bijna onaantastbare, masker verschuilt!

Volgende week in deel 3: Vechtend maar mijn eetstoornis is strijdbaarder dan ooit!

(Visited 79 times, 1 visits today)

You may also like

Leave a Comment