Home Mama & Vrouw Mama met een eetstoornis deel 4: Het lelijkste meisje van de klas?

Mama met een eetstoornis deel 4: Het lelijkste meisje van de klas?

written by Anoeska de Vries
Mama met een eetstoornis deel 4: Het lelijkste meisje van de klas?


Een aantal jaren geleden kreeg ik ineens die uitnodiging: een reünie van mijn basisschool. In eerste instantie vond ik het leuk. Ik had zin om mijn vroegere klasgenoten, waarvan ik sommigen al jaren niet had gezien, weer te ontmoeten. Maar diep van binnen sloeg ook de onzekerheid en paniek toe. Ik ben namelijk enorm gepest vroeger. Niet alleen door klasgenoten maar ook door andere kinderen van school. En zelfs op de gymnastiekvereniging, waar ik met plezier had moeten sporten. En ook later, toen ik naar de middelbare school ging en simpelweg niet weerbaar was, herhaalde de geschiedenis zich. In een ver verleden heb ik EMDR-therapie gehad om mijn pestverleden een plaats te geven, maar blijkbaar heeft dit niet genoeg geholpen. 

Ineens waren daar de vervelende flashbacks, waarin ik die verschrikkelijke pestmomenten weer voor me zag . Ik zag mezelf machteloos en kwetsbaar zijn als klein meisje. Huilend van angst en verdriet. Ik zag mezelf bijna struikelend wegrennen na de zoveelste pestpartij en hoorde de kwetsende woorden van toen weer: “Je bent echt lelijk”, “Je stinkt”, en “Je bent dom en kan niks”. En dan die ene leerkracht die meeging in de pesterijen en mijn gesnik na een zoveelste pestpartij, nadeed in de hele klas… Een volwassen persoon notabene! Ineens was er weer dat pestverleden wat me enorm confronteerde met vroeger, en met mijn eetstoornis.

Ik zat in een goede periode, maar die uitnodiging, die ene uitnodiging, zorgde ervoor dat mijn anorexia weer enorm met me aan de haal ging. Ik móest en zóu bewijzen dat ik niet meer dat lelijke, domme, niets kunnende en stinkende meisje van vroeger was. Nee, mijn anorexia en ik zouden samen laten zien hoe geweldig goed ik het in mijn leven deed: een mooi, dun lichaam, een geweldige baan en een mooi leven. Ik ging weken voor de reünie weer intensief lijnen en leefde op crackers, komkommer en yoghurt om zo snel mogelijk af te vallen. Want… Dun, dunner, dunst! Op de avond van de reünie zette ik mijn veilige masker op en stapte, toch ietwat onzeker, de ruimte waar het feest was binnen.
En daar zat ik die avond: dik opgemaakt en me veilig voelend door de kilo’s die ik inmiddels was afgevallen en de nieuwe kleding die ik speciaal voor deze gelegenheid had gekocht. Mezelf wanend in een dure geur en vooral ‘in control’. Ik zou wel eens bewijzen dat het onzekere zwaantje van vroeger niet meer dom en lelijk was… En dat lukte, zoals zoveel dingen goed gaan met mijn perfecte masker. Niemand mocht zien dat ik eigenlijk ziek was, want ook dan had ik weer gefaald. Net als vroeger…

Maar wat ik nu wel zie, maar toen niet in de gaten had, is dat ik eigenlijk toch faalde… Diep van binnen voelde ik me nog steeds dat kleine, onzekere en niet weerbare meisje. Door mijn veilige masker en anorexia heb ik de reünie overleeft, maar nu weet ik dat ík er die avond niet echt bij was. Ik had het te druk met toneelspelen. Want die echte Anoeska, die na 35 jaar toch wel eens mocht laten zien wie ze écht was, was niet aanwezig die avond.

Ik ben er van overtuigd dat mijn pestverleden helaas een groot deel heeft bijgedragen aan mijn eetstoornis. Ik wil met deze blog dan ook duidelijk maken wat de impact van pesten kan zijn, omdat er tegenwoordig nog zoveel gepest wordt. Kinderen weten niet wat pestgedrag kan veroorzaken. Ik ben van mening dat ouders alerter moeten zijn. Kom in actie als je kind wordt gepest. En laat een kind, jouw kind, dat pest weten dat pesten niet goed is en wat voor gevolgen dit kan hebben.

Volgende week in deel 5: Samen kwetsbaar, samen sterk!


(Visited 109 times, 1 visits today)

You may also like

Leave a Comment