Home Mama & Vrouw Mama met een eetstoornis deel 6: De wanhoop nabij

Mama met een eetstoornis deel 6: De wanhoop nabij

written by Anoeska de Vries
Mama met een eetstoornis deel 6: De wanhoop nabij


De blogs over mijn eetstoornis worden goed gelezen en ik heb al veel positieve en lieve reacties van mensen gekregen. Mensen vinden het sterk en krachtig dat ik mijn eetstoornis zo openbaar maak en hulp zoek. Maar aan de andere kant speelt ook mijn onzekerheid enorm op. Boodschappen halen is best wel een dingetje geworden eigenlijk. Ik zie soms mensen naar me kijken met een bepaalde blik of zelfs mensen die me nakijken. Misschien denk ik dat zelf en let ik er nu op, maar het maakt me wel onzeker.

In het kleine dorp waar ik woon en waar iedereen elkaar kent is vaak wel iets te roddelen en ook mijn verhaal zal ergens in de categorie roddelen vallen. Maar goed, mensen mogen denken wat ze willen. Ik kan er alleen niet zo goed tegen dat juist de mensen die roddelen vaak hun eigen problemen maskeren door te roddelen. Maar oké, zo denk ik erover.
Toch weerhoud het me er niet van om door te gaan met het schrijven van deze blogs. Wel heb ik vaak momenten dat ik wil stoppen maar dan is het meer om de realiteit te ontvluchten. Ik loop momenteel namelijk tegen veel dingen aan en hoe makkelijk is het dan om op te geven? Weer terug te gaan naar dat oude veilige levenspatroon, mijn overlevingsstrategie. Want dat is mijn eetstoornis, dat is mijn masker.

Waar ik het momenteel erg zwaar mee heb en wat me wanhopig maakt zijn de enorme wachtlijsten voor een behandeling. De gemiddelde wachttijd tussen een intake, die al 4 weken duurt en de behandeling die daarop volgt, is 10 weken. Dus het kan nog 14 weken duren voordat ik geholpen kan worden. En bij de dichtstbijzijnde kliniek in Groningen duurt het maar liefst 18 weken voordat ik echt in behandeling kan. En met het eetpatroon wat ik nu heb, en de kilo’s die ik de laatste tijd verlies maakt me dat bang. Het kan toch niet zo zijn dat ik eerst in een ziekenhuis moet belanden door ondergewicht en dan pas serieus genomen kan worden? Dat de GGZ lange wachtlijsten heeft weten we, maar als je zelf serieus psychische hulp nodig hebt, dan kan dit toch niet?

En wil ik wel naar een kliniek? Want dat zou betekenen dat ik een half jaar lang volledig in behandeling moet en de weekenden thuis mag zijn. Het lijkt me enorm zwaar en ik weet eigenlijk nu al dat mijn kinderen en ik dat niet gaan trekken. Iedere zondagavond afscheid nemen van de kinderen, ze vervolgens de hele week niet zien of er voor ze kunnen zijn én ze niet kunnen troosten als ze pijn of verdriet hebben: De gedachte alleen al maakt me ontzettend verdrietig.

Tsja, en nu? Mijn hoofd zit momenteel al vol met de gedachten aan eten, niet eten, calorieën tellen, afvallen en de gewone dagelijkse dingen en zorgen. Als ik mezelf mocht beoordelen dan zou ik mezelf voor gek verklaren nu. Want mijn gezonde verstand wil dit helemaal niet en wil beter worden, maar de Anorexia overheerst en bepaald. Die enge stem in mijn hoofd lijkt mijn genezing bewust in de weg te gaan staan en ik ben bijna geneigd om toe te geven…

Volgende week in deel 7: Is er in de verte toch een lichtpuntje?

(Visited 126 times, 1 visits today)

You may also like

Leave a Comment