Home Mama & Vrouw Mama met een eetstoornis deel 7: Is er in de verte dan toch een lichtpuntje?

Mama met een eetstoornis deel 7: Is er in de verte dan toch een lichtpuntje?

written by Anoeska de Vries
Mama met een eetstoornis deel 7: Is er in de verte dan toch een lichtpuntje?

Vorige week heb ik sinds lange tijd op die zo gevreesde weegschaal gestaan. Eerlijk gezegd vond ik die confrontatie doodeng maar ik moest. En wat een tegenvaller; Ondanks dat mijn BMI aangeeft dat ik ondergewicht heb en dat dit ongezond is, is het voor mij nog te hoog … Mijn BMI moet gewoon nog meer naar beneden.

Zoals ik al eerder schreef heeft ‘mijn’ Anorexia, of liever gezegd, die vreselijke kloteziekte die mijn leven zo beheerst, mij weer aardig in haar macht. Waar ik de afgelopen weken bijna niks mocht eten dat me eigenlijk heel goed afging, krijg ik nu weer verlangen in lekkere dingen en kan ik de verleiding soms niet weerstaan. Met als gevolg dat ik ook ontzettend compenseer want ik mag vooral niet toenemen in gewicht. Het maakt me erg onrustig en ik functioneer momenteel dan ook op een automatische piloot. ( En als ik dit zo schrijf, denk ik: Toe Anoeska, doe en denk even normaal!) Maar de keiharde werkelijkheid, mijn eetstoornis, haalt deze zo normale en gezonde gedachte compleet uit zijn verband.

Mijn leven is daarom enorm vermoeiend dat het ook zijn tol eist: ik isoleer mezelf weer van de ‘werkelijke en harde buitenwereld’ en vermijd sociale activiteiten en sociale contacten. Het liefst ga ik de deur niet meer uit en blijf ik veilig binnen in mijn eigen wereld. Logischerwijs vraag ik me af waarom ik me zo voel want met het masker wat ik ooit droeg had ik hier totaal geen moeite mee! Ben ik misschien bang voor negatieve reacties of oordelen van die buitenwereld? Of vermijd ik het omdat ik eigenlijk heel erg in mezelf en mijn eetstoornis gekeerd ben?
Toch ben ik tegen deze zelfde buitenwereld heel erg open en vertel ik eerlijk wie ik nu ben en wat ik denk, zonder mijn vertrouwde masker maar met een eetstoornis. Alsof ik nu mezelf mag zijn, alsof ik die identiteit, waarvan ik dacht dat ik dat was, los kan en mag laten.

Misschien komt mijn onrust wel door de wanhoop die ik voelde toen ik erachter kwam dat adequate hulp niet meteen voor handen ligt. Het idee om nog zo lang te moeten leven met deze ziekte maakt me bang en moedeloos. Ik ben nu gemotiveerd en wil zo snel mogelijk genezen maar van de ellenlange wachtlijsten hier in Nederland word je gewoon moedeloos.
En toen was daar ineens toch een klein lichtpuntje. Want na mijn zoektocht naar een kliniek hier in Nederland en de welbekende gigantische wachtlijsten, kwam ik op een website terecht waar ze een snelle intake hebben én je snel in behandeling kan! Het kan dus! De behandeling duurt acht weken, de intake is binnen een week en na de intake vlieg je binnen 4 tot 6 weken naar het buitenland. Alleen toen ik las dat deze kliniek is gevestigd in Kaapstad, klikte ik de website weg. Kaapstad?? No way!

Toch bleef ik de dagen die volgenden maar denken aan die behandeling in Kaapstad. Want dit zou kunnen betekenen dat ik over zo’n 3 tot 4 maanden misschien al een heel eind op weg ben naar herstel. En natuurlijk heb ik dan nazorg nodig, maar op deze manier hoef ik niet een half jaar lang in Nederland in een kliniek te zitten. Alleen over de kinderen heb ik wel zorgen. Want kunnen die wel zo lang zonder moeder? En zou ik hen zo lang kunnen missen? Mijn psycholoog en ik hebben daarom alle voor- en nadelen naast elkaar gezet en mijn gevoel gaf heel sterk aan dat ik voor die behandeling in Kaapstad zou moeten gaan. Ook al ben ik acht weken weg, en zullen de kinderen me missen, ze krijgen er wel eerder een gelukkige en gezonde moeder voor terug. En ze hoeven niet ieder weekend afscheid van me te nemen een half jaar lang want ook dat is zwaar voor ze. Maar ook voor mezelf: Ik kan na 4 maanden ook weer verder met misschien wel een gezond gewicht en gezonde gedachten. Het klinkt allemaal goed, maar ik moet er nog even over nadenken. Wat denken jullie?

Wordt vervolgd!

(Visited 105 times, 1 visits today)

You may also like

1 comment

Avatar
Nisa 4 February 2019 - 18:17

Zo, dat is nogal een lastige keuze! Zelf heb ik ook een historie in eetgestoord zijn en ik denk dat de locatie juist gaat helpen. Je gevoel zegt doen, laat je ziekte je niet gek maken en volg dat gevoel! Either way: heel heel heel veel succes ♥️

Reply

Leave a Comment