Home Mama & Vrouw Mama met een eetstoornis deel 8: Angst, schaamte en taboes

Mama met een eetstoornis deel 8: Angst, schaamte en taboes

written by Anoeska de Vries
Mama met een eetstoornis deel 8: Angst, schaamte en taboes

‘’Heeft er nooit iemand gevraagd hoe het met je ging?” “Was er dan niemand bezorgd om jou?”
De ervaringsdeskundige cq. verpleegkundige die mijn intake opneemt kijkt me zorgelijk aan. Ik wend mijn blik af en kijk naar buiten. Ik probeer me in alle macht te verzetten tegen de tranen en het verdriet dat ik voel opkomen, maar zoals ik mijn verdriet ooit weg kon lachen met mijn perfecte masker, lukt me dat nu niet.

Dat ooit zo perfecte masker zorgde er wel voor dat de buitenwereld niet kon zien en niet kon merken dat ik een eetstoornis had. Juist mensen met een eetstoornis zijn een kei in liegen en confrontaties uit de weg gaan zodat niemand merkt of misschien ziet dat er iets aan de hand is. In mijn geval komt er dan ook bij dat ik nooit graatmager ben geweest dus het ook daardoor niet opviel.

Ik veeg mijn tranen weg, wend me tot de verpleegkundige en deel mijn gedachten met haar. Weer kijkt ze me met een zorgelijke blik aan. “Anorexia is al een eenzaam gevecht, een eenzame ziekte, maar in jouw geval dus helemaal?!”  Pffhtt… wéér opkomende tranen! Ik wil wegrennen, die kutziekte vergeten en mijn veilige masker terug! Ik wil niet zwak en zielig zijn en om hulp moeten vragen…laat me toch! Ja hoor, mijn beste vriendin die ik ook zo haat, Anorexia, is ook meegereisd naar Breda. Mijn gezonde verstand zegt gelukkig dat ik moet blijven zitten, ik wil toch geholpen worden na al die eenzame en zieke jaren? Ik ben toch niet voor niets helemaal naar Breda gekomen?

Eigenlijk loop ik al zolang ik een eetstoornis heb, op mijn tenen. Wanneer iemand negatief reageert of een duidelijke mening heeft schiet ik meteen in een stressmodus. Discussies vermijd ik als het even kan. En als ik terugkijk naar mijn leven probeer ik ook altijd lief, leuk, aardig, behulpzaam en spontaan te zijn zodat ik eventuele kritiek over mij als persoon kan vermijden. En omdat ik al mijn emoties daardoor vaak opkrop heb ik soms moeite mijn emoties onder controle te houden. Dit is ook een typisch anorexia-ding zeg maar. En nu ik na al die jaren eindelijk mijn masker af heb gezet en eerlijk naar mezelf kijk zie ik pas echt hoe onzeker ik ben en hoe wankel ik eigenlijk in het leven sta. Mede en dankzij mijn eetstoornis. Het drijft me soms tot wanhoop want met mijn veilige en vertrouwde masker voelde ik me juist heel sterk en had ik het idee de wereld wel aan te kunnen. En als er dan even iets niet lekker liep in mijn leven en ik dreigde zwak te worden dan was er altijd mijn eetstoornis waar ik troost uit kon halen.

Sinds ik de diagnose Anorexia heb gekregen denk ik veel na. En door juist kritisch en eerlijk te zijn zie ik ook hoe ziek ik eigenlijk ben. Ik zie nu pas in hoe de eetstoornis een groot deel van mijn leven in beslag heeft genomen en dat ik al die jaren gewoon niet mezelf was, of mocht zijn. Eigenlijk vind ik dat best confronterend. Want de stille strijd die ik continu aan het voeren was werd ook nog eens verbloemd door mijn masker. En ja, ik heb me vaak eenzaam en alleen gevoeld. Ik durfde er uit schaamte ook met niemand over te praten omdat ik dacht dat het krijgen van anorexia mijn eigen schuld was; ik had deze ziekte veroorzaakt, ik moest er mee dealen en ik had de controle erover. Zeker toen ik ouder werd en kinderen kreeg had ik het gevoel dat wanneer ik erover zou praten, ik zou falen.

Want ‘welke moeder neemt nu kinderen terwijl ze ziek is?’ ‘En als je niet eens voor jezelf kan zorgen, dan kan je dat ook niet voor je kinderen…’ Ik dacht dat mensen me zouden gaan veroordelen als ze zouden weten van mijn eetstoornis.Toch ben ik ontzettend blij dat ik vier kinderen mocht krijgen en geef ik ze heel veel liefde! Ik probeer er juist dubbel en dwars voor ze te zijn zodat ik hen kan behoeden voor de ellende die ik heb meegemaakt. Eigenlijk is dat ook het enige waar ik niet onzeker over ben: een goede moeder zijn. Maar hoe goed ik het als moeder ook doe, mijn kinderen hebben ook recht op een gezonde, gelukkige en blije moeder. En hoe eng ik het pad dat ik nu ga volgen ook vind, voor mijn kinderen heb ik alles over.





(Visited 272 times, 1 visits today)

You may also like

Leave a Comment