Home Mama & Vrouw Mama met een eetstoornis deel 9: loslaten en doorgaan

Mama met een eetstoornis deel 9: loslaten en doorgaan

written by Anoeska de Vries
Mama met een eetstoornis deel 9: loslaten en doorgaan

“Het ga je goed Anoeska, je hebt het super gedaan en ik hoop je hier niet weer te zien”. Het afscheid nemen van deze psychologe valt me ergens zwaar. Zij was namelijk degene die mij écht, en als eerste heeft mogen leren kennen. Bij haar durfde ik mijn bijna vastgeroeste masker af te zetten en heb ik mijn geheim, mijn eetstoornis, na al die eenzame jaren verteld.

Omdat er vanuit de basis-GGZ maar een aantal sessies met de psycholoog vergoedt worden en ik doorverwezen ben naar de specialistische GGZ moest ik dus helaas afscheid nemen. Zoals ik vorige week al schreef heb ik een aantal weken geleden een intake in Breda gehad. Deze intake was voor een klinische opname in Kaapstad. En inmiddels heb ik te horen gekregen dat ik een verwijzing heb voor een behandeling in een kliniek aldaar! Helaas kan het nog wel 6 weken duren voordat ik daadwerkelijk in het vliegtuig zit, het liefst ging ik namelijk eerder. Want eerlijkgezegd gaat het niet echt goed me.

Naarmate ik merk dat ik dunner begin te worden krijg ik ook meer klachten: Ik ben enorm vermoeid en heb bijna nergens zin in. Ik vergeet steeds dingen en kan me slecht concentreren, ik heb het continu koud en ben emotioneel een wrak. Ook ben ik af en toe duizelig en heb ik last van hoofdpijn. Anorexia eist z’n tol. En waar een normaal mens dan echt wel in de gaten heeft dat je moet aankomen om weer op krachten te komen, moet ik de klachten negeren en ervoor zorgen dat mijn BMI nog meer naar beneden gaat. As anorexia speaks: less is more…

Het is alsof de duivel ermee speelt maar ook een logisch gevolg denk ik. Nu ik weet dat ik over een aantal weken echt aan mijn eetstoornis ga werken, moeten er nog wat kilo’s af. Want ja… feit is gewoon dat ik daar ga groeien. Niet alleen in wie ik ben maar ook in gewicht. En dat maakt me stiekem toch ergens bang. Het gevoel geen controle meer het hebben over datgene wat zo belangrijk voor me is en me zelfs voor een deel gevormd heeft; ‘mijn eetstoornis’.

Alleen in het vliegtuig, alleen in Kaapstad en ver weg van al het bekende en vertrouwde. Weg van mijn kinderen waar ik zo van hou. Pffhttt, ik word er soms enorm onrustig van. Kan ik dit wel? Wil ik dit wel? Doe ik hier wel goed aan? Zou het de kinderen kunnen beschadigen als ik zo lang weg ben? Mijn hoofd loopt soms over van de zorgen als ik alleen al aan Kaapstad denk. En ik weet, ik hoef niet, niemand verplicht het me.
Toch weet ik dat ik moet, ik moet beter worden, ik moet leren om weer normaal te eten, en met eten om te gaan, ik moet emotioneel weer sterk worden en ik moet aan mezelf werken. Het is nu of nooit! En ja, hoe zwaar het afscheid nemen van mijn kinderen ook zal worden, en hoeveel tranen me dit nog zal gaan kosten, diep van binnen weet ik dat dit misschien wel de beste keus, en kans is.

Afscheid nemen is soms zwaar, maar vaak wel het begin van iets nieuws. Loslaten en doorgaan dus.

(Visited 307 times, 1 visits today)

You may also like

Leave a Comment