Home Mama & Vrouw Mama met een eetstoornis deel 5: Samen kwetsbaar, samen sterk

Mama met een eetstoornis deel 5: Samen kwetsbaar, samen sterk

written by Anoeska de Vries
Mama met een eetstoornis deel 5: Samen kwetsbaar, samen sterk

“De laatste keer dat je hier was vond ik je al dun, maar je wordt nu wel erg mager…” zei mijn hoofdbehandelaar afgelopen maandag toen we een gesprek hadden over mijn vervolgbehandeling.

Ze had gelijk. Al eerder schreef ik dat ik een soort van terugval heb sinds ik heb erkent dat ik een hardnekkige eetstoornis heb. Maar haar bezorgde woorden die mij zouden moeten raken, raakten niet mij, maar mijn Anorexia. Want eigenlijk was het juist een compliment toen ze zei dat ik mager geworden was. De Anorexia vreet al weken aan me en het effect is dus zichtbaar. Relativeren en denken hoe ongezond ik bezig ben, mag niet. Sterke Anorexia, zwakke en kwetsbare ik.
Vervolgens vroeg mijn behandelaar naar mijn BMI maar een antwoord kon ik niet geven: De weegschaal vermijd ik namelijk bewust al jaren omdat ik niet steeds geconfronteerd wil worden met mijn gewicht dat zo allesbepalend is. De buitenwereld vertelt mij namelijk wel of ik dun, slank of misschien te mager ben. De ‘weegschaalcontrole’; die extreme dagelijkse drang om te controleren of ik niet gegroeid was heb ik ergens tijdens mijn zwangerschappen al los kunnen laten.
“En heb je al een bloedafname genomen?” vroeg ze. Shit! Mijn eigen psychologe had me dit een aantal weken geleden al gevraagd en ik had beloofd dit te doen maar het ergens uitgesteld. Uitgesteld omdat ik ontzettend bang ben voor de uitslag…

Toen mijn hoofdbehandelaar dit allemaal wilde weten en me zo confronteerde met eigenlijk hele gewone vragen, wilde ik wegrennen en vergeten dat ik een eetstoornis heb. Ik wilde weer dat veilige masker opzetten en doorgaan met mijn leven! Maar ze leek mijn gedachten te kunnen lezen en confronteerde mij vervolgens met de kinderen. Weten je kinderen dat je een eetstoornis hebt? “Nee absoluut niet”. Kunnen ze merken dat je een eetstoornis hebt? “Nee, volgens mij niet’. ik moest me verantwoorden en terecht. Ik heb er altijd alles aan gedaan om mijn eetstoornis verborgen te houden voor de buitenwereld, en voor mijn kinderen helemaal. Maar nu ze ouder worden moet ik toegeven aan deze vreselijke ziekte die zo allesbepalend is. De meiden worden ouder en zullen het straks gaan zien of merken. Bovendien hebben ze het recht op een gelukkige, gezonde moeder én een gelukkig leven.

Wéér kreeg ik die bezorgde blik van haar en even raakte het me toch. ‘Ben ik dan echt zo ziek? Of denk ik dat ik ziek ben? Het valt toch wel een beetje mee? Zo mager en anorectisch ben toch ik niet?’
Het antwoord kwam al snel want ze gaf me vervolgens en na al die jaren eindelijk een diagnose:  ‘Anorexia Nervosa – purgerend type’. Meteen voelde ik paniek en angst opkomen want dit was de bevestiging die ik wel wist, maar nooit aan toe wilde geven. En nu ik dit schrijf, loopt er een traan over mijn wang. Want het besef dat ik een enorm gevecht aan moet gaan en nog een hele lange en zware weg te gaan heb maakt me bang. Maar ik moet nu genezen, er is geen weg terug. Zeker nu de Anorexia me letterlijk opvreet omdat ze mijn BMI nog wat lager wil hebben voordat ik echt behandeld ga worden…

Volgende week in deel 6: De wanhoop nabij.

(Visited 73 times, 1 visits today)

You may also like

Leave a Comment