Home Mama & Vrouw Supermama is een beetje moe. Een beetje heel moe.

Supermama is een beetje moe. Een beetje heel moe.

written by Maaike de Vries
Supermama is een beetje moe. Een beetje heel moe.

“Hou op!”. Het schiet eruit en ik schrik zelf van mijn boze, geïrriteerde toon. Baby Jonas kijkt verschrikt op van wat hij aan het doen was – zo druk trappelen dat hij zijn voetjes bijna in zijn eigen poepluier zette- en begint verontwaardigd te huilen.

Ik vervloek mezelf en maak snel de schone luier vast, terwijl ik sussende geluidjes maak. ‘Sorry knulletje, mama is niet boos. Mama is gewoon een beetje moe” mompel ik terwijl ik hem van de commode vis. Ik haal diep adem en loop terug naar de woonkamer.

‘Mama’ is de laatste tijd wel vaker een beetje moe. Een beetje heel moe. 

Dat is natuurlijk ook niet zo vreemd. Neem deze dag: ik ben al vanaf 6 uur op, na een nacht waarin ik 3 keer uit bed moest. Vanaf 6 uur heb ik mezelf aangekleed, 2 kinderen aangekleed, 2 kinderen ontbijt gegeven, een flesje melk gemaakt, speelgoed klaargezet, een omgevallen theebeker opgeruimd, 3 driftbuien van Lauren getrotseerd, Jonas in bed gelegd voor zijn ochtendslaapje, 2 keer terug naar boven gelopen om zijn speen in te doen, 6 kinderliedjes meegezongen en 4 boekjes gelezen.

Het is nu 9:30 uur en ik ben kapot.

Ik ben ook zwaar verkouden, ongesteld en midden in een superdrukke werkweek, helpt allemaal ook niet mee.

Voor mij strekt de dag zich nog eindeloos lang uit: als ik mijn ogen sluit zie ik één lange riedel van fruithapjes, lunch, luiers aan en uit, huilbuien en slaapzakjes aandoen. Het regent ook nog eens keihard, dus naar buiten gaan zit er ook al niet in. Hoe ga ik deze dag doorkomen?

 Even denk ik weemoedig aan mijn vrije dagen pre-kinderen. Wat deed ik toen? Hoezo heb ik de luxe van die dagen niet meer gewaardeerd?!

Omdat ik toen niet beter wist, duh.

En ja, ik houd echt supermega veel van mijn kinderen, ik vind moeder zijn geweldig, maar vandaag… Ben ik gewoon moe.

Somber staar ik voor me uit, totdat ik een handje op mijn knie voel. Ik kijk op. Naast me staat Lauren, mijn peuterdochter van net 2 jaar. Ze kijkt me met grote ogen aan. “Mama? Mama even doen?” , klinkt het vragend. Haar manier om te vragen wat ik aan het doen ben. “Kijk mama, regens zijn buiten!” (het regent buiten), wijst ze vervolgens naar het raam. “Lauren laarsjes aan? “ eindigt ze hoopvol.

Ondanks mezelf moet ik lachen. Ik haal mijn hand door haar blonde golvende haren en sta op. “Ja liefje, jij mag je laarsjes aandoen. We gaan naar buiten!’, zeg ik ferm.

10 minuten later sta ik buiten onder een grote paraplu. Jonas hangt in de draagzak tegen me aan en kijkt tevreden rond; Lauren staat euforisch van vreugde in de plassen te stampen.  Ik adem de frisse buitenlucht in en mijn hoofd klaart op.

Dat is dan wel weer de grap van moeder zijn; het is soms uitputtend, maar weinig geeft mij zoveel energie als blije kindjes. Die soms om zo weinig boos zijn, maar ook met zo weinig tevreden.

En terwijl ik door de regen loop en naar mijn natte dochtertje kijk, duiken er een paar clichés op in mijn hoofd. Dat ik nu moet genieten, omdat ze zo mega snel groot worden. Dat dit uiteindelijk is waar het leven om draait.

En dat mijn chocoladereep vanavond op de bank waarschijnlijk extra lekker is. Omdat ik die écht heb verdiend. Als vermoeide supermama.  

(Visited 163 times, 1 visits today)

You may also like

Leave a Comment