Home Mama & Vrouw Mama met een eetstoornis deel 3: Vechtend, maar mijn eetstoornis is sterker dan ooit!

Mama met een eetstoornis deel 3: Vechtend, maar mijn eetstoornis is sterker dan ooit!

written by Anoeska de Vries
Mama met een eetstoornis deel 3: Vechtend, maar mijn eetstoornis is sterker dan ooit!

“Dun, dunner, het dunst”. “Dun, dunner, het dunst”… Hoewel ik weet dat mijn irreële spiegelbeeld een leugen is, móet en wíl ik mezelf confronteren met mijn reële spiegelbeeld. In het kader van mijn ‘selffulfilling- therapy’ zet ik mijn onzekerheid aan de kant en wil ik de confrontatie aangaan door eens kritisch naar mezelf in de spiegel te kijken. Ben ik dan echt zo dun als mensen zeggen? Zie ik het dan echt zo anders?

Het is Kerst en ik heb een leuk jurkje aangetrokken, mezelf mooi opgemaakt en mijn haren leuk opgestoken. Ik voel me vandaag eigenlijk best goed, maar ik weet ook dat er een uitdaging voor me ligt: 
Kritisch in die zo confronterende spiegel kijken.

Langzaam loop ik naar de grote spiegel in de slaapkamer en voorzichtig kijk ik naar mijn spiegelbeeld. Ik wil en moet wegkijken van de anorexia, 
maar ik wil de strijd met haar aangaan! Ik kan wel huilen als ik toch wat langer kijk want het enige moois wat ik zie, zijn mijn mooi opgestoken haren en mijn goed gelukte make-up. Het jurkje is ergens wel oké,maar het laat teveel van mijn mollige lijf zien. En alles wat onder het jurkje zit is dik, vies en vooral vet. Ik wend mijn blik af en pak één van mijn polsen vast. Die zijn toch best dun? Anorexia vindt echter van niet: ze zijn misschien wel dun, maar nog niet dun genoeg…

Sinds een aantal weken is mijn anorexia weer enorm bezig in mijn hoofd. ‘Ze’ overschreeuwt mijn normale gedachtegang en eist veel van mij en mijn lichaam. Waar ik de vorige keer nog vol trots aan mijn psychologe kon vertellen dat ik mijn lunch al een maand binnen had gehouden en zelfs af en toe een ontbijtje nam, is mijn eetpatroon nu volledig omgeslagen: Ik tel, net als vroeger, de calorieën die ik per dag binnen mag krijgen en eet heel erg weinig. En als ik toch ergens iets teveel van gegeten heb, dan compenseer ik dat. Ik baal als een stekker want hoewel ik een aantal weken geleden heel positief de strijd aan zou gaan met mijn eetstoornis, moet ik nu bekennen dat ik een soort van terugval heb. En het klinkt misschien stom, maar eigenlijk snap ik de psychologische logica hier achter heel goed: Dit is de kracht van een eetstoornis die weer enorm aan me trekt sinds ik het gevecht ben aangegaan. Eigenlijk is het gewoon pure mindfuck: Daar waar ik ervoor kies beter te worden en dit heel goed kan relativeren, maakt de anorexia mij onzeker over mijn eigenlijk, hele logische, denkwijze. En ergens ben ik blijkbaar nog zwak, te zwak om baas te worden over datgene wat ik zo graag wil: genezen!

De gesprekken die ik momenteel met mijn psychologe voer zijn best lastig en moeilijk voor me. Juist doordat ik mijn masker heb afgezet en eerlijk ben, confronteer ik mezelf enorm met mijn eetstoornis. Waar ik vroeger die confrontaties uit de weg ging en koos voor ‘veiligheid’ zet ik nu door. En dat maakt het zo lastig. Vandaag zei mijn psychologe: “Wat zou jij doen als jij nu in mijn stoel zat en mij mag vertellen wat ik mag doen met mijn eetstoornis?” Ik hoefde niet lang na te denken. “Als ik jou was, dan… zou ik bij die relativerende gedachten blijven! Die zijn helpend”.
Zo bizar want waarom weet ik het voor een ander wel, maar kan ik zelf niet bij die helpende gedachte komen? Waarom? Want eigenlijk weet ik heel goed waar het allemaal over gaat en zie ik best oplossingen. Maar de eetstoornis is zo sterk, dat ik blijkbaar niet kan en mag relativeren. Het enige wat ik mag is dunner worden… Hoe gek en ziek eigenlijk?

Volgende week in deel 4: Het lelijkste meisje van de klas?

(Visited 69 times, 1 visits today)

You may also like

Leave a Comment