Home Mama & Kind Verkeerde tijd, verkeerde plek: op Amsterdam CS tijdens aanslag

Verkeerde tijd, verkeerde plek: op Amsterdam CS tijdens aanslag

written by Barbara de Vries
Verkeerde tijd, verkeerde plek: op Amsterdam CS tijdens aanslag

Met mijn meisje zit ik in de trein. We zwaaien naar mijn tante die net is uitgestapt op Amsterdam Amstel. De trein zet zich in beweging en na een minuut of wat hoor ik mijn telefoon gaan. Het is mijn tante: “Je portemonnee zit nog in mijn tas”.

Ik had op Utrecht Centraal nog gauw een broodje gehaald bij de Kiosk, en omdat de trein binnenreed die gauw bij Tante in haar tas gedaan. Ik moet nog een eindje verder naar het noorden, maar we spreken af dat ik op Amsterdam CS uitstap en ze mijn portemonnee even komt brengen. Met twee tassen (we gaan logeren bij Oma) stap ik uit, peuter op mijn heup en een lieve medereiziger die de kinderwagen de trein uit tilt.

En dan gebeurt het. Net heb ik ons meisje vastgeklikt als een afgrijselijke gil over het station klinkt. Nog meer geschreeuw, in een fractie van een seconde is de paniek voelbaar op alle perrons. Een mensenmassa stormt vanuit de stationstunnel het perron op. Ik draai me om, om te kijken waar alle geluid vandaan komt en dan…..horen we schoten.

Het is alsof alles heel even stilstaat, een halve seconde waarin ik een afweging maak wat ik moet doen. Iemand roept “Er wordt geschoten, zoek dekking. Weg hier met die kleintjes!” Ik en een medemama kijken elkaar aan en alsof we het hebben afgesproken sprinten we weg, helemaal naar het einde van het perron. We kruipen achter een elektricteitshuis. De kinderen uit zicht en wij die nog net om het hoekje kunnen kijken.

Er volgen angstige minuten, waar we niet weten wat er gaande is. Ik vervloek mezelf, die stomme portemonnee! Had ik die niet morgen kunnen gaan halen? Het heeft geen zin om daar over te denken. Ik voel letterlijk angstzweet in mijn oksels en wens dat ik mijn lief gewoon weer zie straks. Binnen een mum van tijd cirkelen politieheli’s boven het station en horen we van alle kanten sirenes aankomen. Ons meisje zit me met grote ogen aan te kijken. Ik aai over haar wang en fluister: “niks aan de hand, alles komt goed, alles komt goed.”

Na een hele tijd, voor mijn gevoel twintig minuten later, horen we dat de politie geschoten heeft en iemand is opgepakt. Het bleek – achteraf – minder gevaarlijk te zijn geweest dan ik op dat moment wist. Gelukkig maar. Als we eenmaal in de trein zitten, bel ik mijn lief om te vertellen wat er is gebeurd. Het duurt nog 1, 5 uur voor mijn trein vertrekt en we daadwerkelijk het laatste stuk naar Oma afleggen. Terwijl de trein Amsterdam CS uit rijdt haal ik diep adem en neem ik me voor om nóg meer elke dag te genieten van het leven. Want je weet immers maar nooit….

(Visited 64 times, 1 visits today)

You may also like

Leave a Comment