Home Mama & Kind Zwangerschapsdagboek deel 10: Groei baby’s, groei

Zwangerschapsdagboek deel 10: Groei baby’s, groei

written by Barbara de Vries
Zwangerschapsdagboek deel 10: Groei baby’s, groei

In een halfslaap lig ik te denken, te malen. Ik droomdenk of denkdroom. Morgen om 08.30 uur hebben we de 20-wekenecho. In mijn droom hebben onze kinderen rare vervormingen, acht vingers aan een hand. Ik woel en draai tot ik me realiseer dat ik mezelf gek maak. Voor de verandering ga ik maar weer eens plassen. Ik moet er echt mee ophouden ’s avonds zo veel thee te drinken.

Na een gebroken nacht word ik vroeg wakker, nog voor de wekker is gegaan. Gelukkig hebben we de echo gelijk ’s morgens want ik ben zo zenuwachtig. Na de 20-wekenecho van onze dochter weet ik dat ze naar zo veel aspecten van een kindje kijken. Zou het goed zijn allemaal, met allebei? Ik krijg mijn ontbijt nauwelijks door mijn keel, maar weet dat ik me beter voel als ik eet dus met lange tanden werk ik het naar binnen.

In de wachtruimte van het ziekenhuis maken we ons op voor een echosessie van anderhalf uur. Ongeveer 45 minuten per baby. Al snel blijkt dat het maken van zo’n echo met twee hummeltjes andere koek is dan met één kleintje. Daarbinnen duwen ze elkaar geregeld aan de kant en is het beeld dat de arts zoekt weer totaal weg. Ik lig op het bed, mijn lief houdt m’n hand vast en we kijken gespannen mee. “Ik zeg niet zo heel veel” mompelt de arts “maar ik moet me goed concentreren. Wat ik zie is goed hoor. Tot nu toe geen zorgen.” Een voor een worden alle vinkjes gezet, geen klompvoeten, geen hazenlip, hersenen zien er uit zoals nu zou moeten en ook alle hartkleppen worden -uiteindelijk- gespot.

Na anderhalf uur kijken naar onze twee prachtige schatten is de conclusie van de gynaecoloog: ze zijn goedgekeurd. Alles ziet er uit zoals het er uit zou moeten zien, maar ze zijn allebei wel aan de kleine kant. Hoe klein zegt hij niet. Tot een week of 32 zouden tweelingen even hard moeten groeien als eenlingen, persoonlijke verschillen daargelaten. Pas daarna vertraagt de groei. Nou ben ik zelf niet heel groot, mijn vriend ook niet en onze dochter was bij haar geboorte met ruim 37 weken nog geen 2300 gram. Het verbaast me niet heel erg dat deze twee ook aan de kleine kant zijn. De arts grapt nog “Ik zou me meer zorgen maken als jullie ineens twee baby’s van vijf kilo zouden krijgen.” Opgelucht lopen we de gang op en we knipperen met onze ogen zo ineens in het felle tl-licht.

Bij de balie maken we een nieuwe afspraak. Over drie weken moeten we terugkomen voor extra groeiecho’s, om Broertje en Zusje extra in de gaten te houden. Ik onderdruk de neiging om me gelijk zorgen te gaan maken over hun gewicht en onderweg terug naar de auto – als niemand kijkt – maak ik een klein huppeltje van blijdschap. So far, so good.  

(Visited 196 times, 1 visits today)

You may also like

Leave a Comment