Home Mama & Kind Zwangerschapsdagboek deel 11: Schuldgevoel

Zwangerschapsdagboek deel 11: Schuldgevoel

written by Barbara de Vries
Zwangerschapsdagboek deel 11: Schuldgevoel

Het is stikdonker als ik het geluid van de douche hoor en ik dommel weer in slaap. Een paar minuten later hoor ik zacht “Dag lieverdje, tot vanavond.” in mijn oor. Een kus nog en hij is weg. Deze dagen vertrekt hij vaak voor 06.30 uur. In het donker nestel ik me in de dekens en geniet nog even van de warmte tot ik tien minuten later geklets hoor uit de kamer naast die van ons.

Ons meisje gaat als een stuiterbal die net wakker is door de slaapkamer, vertelt wat ze allemaal wil doen en met wie ze gaat spelen. Ondertussen kan ik mijn ogen bijna niet open houden van vermoeidheid. Het ochtendritueel volgt; opstaan, douchen, aankleden. Terwijl ik me aankleed staat ze naar me te kijken en duwt haar buik naar buiten en prikt er in met haar vingers. “Kijk mama, ik ook baby’s in mijn buik.”

Ach, ach. Ondertussen zou ik het toch moeten weten. Na een (te) druk en vol weekend ben ik helemaal kapot. Normaal gesproken zou dit allemaal geen enkel probleem zijn, alleen is nu alles niet ‘normaal’. Steeds meer en meer voel ik dat zwanger zijn van twee kindjes toch echt andere koek is.

Ik weet dat zwanger zijn niet altijd een roze wolk is. Het eind van de middag zit ik er totaal doorheen. Mijn vriend heeft een belangrijke afspraak, dus ik besluit mijn moeder te bellen. Snikkend vertel ik dat ik me zo rot voel. Ik voel me schuldig, naar mijn lief omdat ik voor mijn gevoel niet genoeg kan doen in het huishouden, het niet zo opgeruimd is als ik zou willen, de was minder frequent wordt gedaan. Naar ons meisje, omdat ik nu niet alle dingen met haar doe die ik wel met haar zou willen doen. Naar de tweeling, omdat ik soms denk wáárom nou twee tegelijk? En de twijfels als: kan ik dit wel, twee kindjes laten groeien? Zouden ze niet veel te vroeg komen? Hoe moet dat dan met ons grote meisje als wij weken in een ziekenhuis zitten? En straks hoe moet dat nou met twee baby’s tegelijk in huis? Zoals altijd weet mijn lieve mama precies het goede te zeggen: “Het is oké. Het is oké om je soms zo te voelen, om het soms even niet leuk te vinden. Dat soort momenten horen er bij. En het komt goed. Hoe dan ook. Het komt goed.”

Een beetje gerustgesteld en uitgesnift hang ik op. Ik zit nog een beetje bij te komen van mijn eigen uitbarsting, als tien minuten later de achterdeur open gaat. Mijn lief stapt binnen. Hij ziet mijn betraande gezicht, laat alles uit zijn handen vallen, loopt naar de bank en knuffelt me. “Ach liefje, we doen dit samen he? Het komt goed. Echt.”

(Visited 883 times, 1 visits today)

You may also like

Leave a Comment