Home Mama & Kind Zwangerschapsdagboek deel 2: Echo met hartje(s)

Zwangerschapsdagboek deel 2: Echo met hartje(s)

written by Barbara de Vries
Zwangerschapsdagboek deel 2: Echo met hartje(s)

Ik word wakker van mijn wekker in plaats van peutergebrabbel. Ik  wrijf in mijn ogen en ga rechterop zitten. Het voelt gek leeg in huis nu dochterlief uit logeren is bij opa en oma. Ik geef mijn vriend een kus. “Wakker worden lief, we moeten naar de verloskundige.”

Die ochtend denk ik steeds dat ik zo zonder peuter lekker rustig aan kan doen. Dat resulteert dus in dat we last minute toch enorm moeten haasten. Snel springen we op de fiets en rijden naar onze allereerste afspraak bij deze verloskundige. We hebben er zin in. We weten wat we kunnen verwachten en kijken er naar uit ons hummeltje voor het eerst te bewonderen.

We komen rond 07.45 aan. In het pand zijn een paar lichtjes aan. Na wat zoeken vinden we de ingang en de plek waar we moeten zijn. We spreken Myrthe, ze vraagt naar hoe het de eerste keer ging, bijzonderheden over de zwangerschap en bevalling en of ze de gegevens van de vorige zwangerschap mogen van verloskundige bij ons oude huis. Dan is het moment daar. Ik ga liggen op de behandeltafel en ontbloot mijn buik, waar van buiten nog niks aan te zien is.

De gel op mijn buik is koud, kouder dan ik me herinner. De verloskundige zet het echoapparaat op mijn buik en zegt: “Ik moet misschien even zoeken hoor, voor ik die kleine heb gevonden.” Nog bijna voordat het apparaat mijn buik raakt zien we in beeld vanalles verschijnen. Ik kijk goed, ik kijk nog een keer.. Zie ik het goed? In beeld komt een zwarte holte, met daarin een witte vlek. En daarnaast nóg een holte, met nóg een witte vlek. Mijn vriend en ik kijken elkaar tegelijkertijd aan. Huh?? De verloskundige schraapt haar keel: “Ehm, nou jongens, ik mag jullie feliciteren met een tweeling.”

Van verbazing weten we niet wat we moeten doen. We kijken elkaar aan en – hoe gek ook op dat moment – barsten in lachen uit. Is het echt? Nee joh! Voor de zekerheid wijst de verloskundige het nog aan. “Kijk, hier zit baby 1 en daar zit baby 2. Twee mooie kloppende hartjes” Door mijn hoofd gieren onmiddellijk allerlei vragen: Kunnen we dat wel, twee baby’s tegelijk? Wanneer ga je dan ooit slapen? Hoe moet dat ooit passen in mijn buik / de babykamer / de auto? En vooral: HOE DAN?

Op de fiets terug zijn we allebei nog vol van ongeloof. Een tweeling? Wij? Zomaar spontaan? Het is een erg onwerkelijk gevoel. Het is een cadeau, twee tegelijk maar we zijn nog in shock. Eenmaal thuis videobellen we onze ouders. Als eerste neemt mijn moeder op “Hoe was de echo??”. Wij kijken elkaar aan, grijnzen en houden dan de echofoto omhoog. “Het gaat goed, met allebei de baby’s.”

(Visited 68 times, 1 visits today)

You may also like

Leave a Comment