Home Mama & Kind Zwangerschapsdagboek deel 4: Hé, ik zie er nog een!

Zwangerschapsdagboek deel 4: Hé, ik zie er nog een!

written by Barbara de Vries
Zwangerschapsdagboek deel 4: Hé, ik zie er nog een!

Zachtjes tikt de regen op het dak van de auto als we links af slaan naar het ziekenhuis. Ik ben een beetje zenuwachtig en friemel met een elastiekje in  mijn jaszak. Voor de zoveelste keer controleer ik het nummer van de balie waar we ons moeten melden. Vandaag start dan echt ons ziekenhuisavontuur met die twee hummeltjes in mijn buik.

Na het meten van mijn bloeddruk en gewicht mogen we plaatsnemen. Het is een wachtruimte als alle andere. Iedereen die er zit fluistert, er is nét te weinig daglicht en op de tafels liggen tijdschriften die minimaal zes maanden oud zijn. Toch hangt er wel een fijne en vooral geruststellende sfeer.

Al na vijf minuten zijn we al aan de beurt. De ruimte is groter dan ik had verwacht, en het echoapparaat zelf ook. De echoscopiste kletst nog vrolijk terwijl ik op de bank klim en ga liggen. Zodra het licht uit gaat is ze echter gelijk serieus. Mijn vriend heeft mijn hand vast en knijpt eventjes. “Het is goed lieverd.”

Op het grote scherm tegen de muur verschijnen de twee zwarte holtes die we hoopten te zien. Er in liggen twee ieniemieniemensjes, met twee kloppende hartjes. Een warm gevoel trekt door mijn lijf, wat een opluchting toch weer. Terwijl we toelichting krijgen over wat we zien hoor ik af en toe het printgeluid van een echofoto die uit het apparaat komt rollen. Vol verwondering kijk ik naar het scherm, waar ik beweging zie maar ik zeker weten echt nog niks voel.

Dan ineens stopt de echoscopiste midden in haar zin. Verrast kijken we op. “Hé” zegt ze, “ik zie er nóg een!” Op dat moment staat mijn wereld even stil. Nog een? Ze zoomt in. “Kijk, hier. Wacht even.” En inderdaad. We zien een derde vruchtzakje verschijnen in beeld. Een derde zwarte vlek. Mijn vriend en ik kijken elkaar met open mond aan. Een dríéling?

De derde zwarte vlek is kleiner dan de andere twee. En, zover ik kan zien zonder hartje er in (maar ja, ik ben geen professional). Wij houden onze adem een beetje in terwijl de echoscopiste rondspeurt. Met de diverse mogelijkheden die het echoapparaat heeft komt ze tot een definitief oordeel: Er is geen hartslag te zien en er zit geen leven in, maar waarschijnlijk zijn ze tot een week of zes/zeven met z’n drieën geweest.

Terwijl we de helverlichte gang in lopen weet ik niet zo goed of ik verdrietig moet zijn of opgelucht. We zijn – zonder dat we het wisten – een kindje verloren. Tegelijkertijd besef ik goed dat het voor mijn lijf, ons leven en ook voor de twee anderen misschien beter is dat er niet drie kindjes in ons leven bij komen. Hand in hand lopen we naar het restaurant van het ziekenhuis, dit nieuws moet even bezinken. Mijn lief kijkt me aan, we hebben nog ruim een uur tot de volgende afspraak. “Koffie?”

(Visited 137 times, 1 visits today)

You may also like

Leave a Comment